سپیده

نه تو مانی و نه اندوه و نه هیچ یک از مردم این آبادی
به حباب نگران لب یک رود قسم، و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت
غصه هم میگذرد
آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند
لحظه ها عریانند
به تن لحظه خود، جامه اندوه مپوشان هرگز

حقیقت همان چشمهای روشن تو بود!

همانها که جا ماند روی کبودیهای پی در پی تن ِ تازیانه خورده ی من، و کبوتر آخرین بچه اش را روی همین پشت بام اتاق ِ من سقط کرد!

یک لیوان شیر با شکلات تلخ مذاب! هر غروب روی صورتم میریزم، و این تیرگی ِ تلخ شهوتناک خلاصه ی تکرار ِ هر روز من است!

به سرایم بیا! اینجا اشباح هر شب رقّاصی میکنند، و بیچاره چشمهای من که مستحق ّ تماشای وحشت است!

آخرین باری که جویده شدم در فاضلاب بودم، میخواستم شناسنامه ام را باطل کنم که شنیدم کوپن روغن پیرزن ِ چروکیده ی همسایه گم شده است! استخوانهایم منجمد شده بود و من هنوز دلم چوب شور و خامه ی توت فرنگی میخواست! مرا جویدند...

میدانی چند روز است که تنهایم؟ چند هفته؟ چند ماه؟ چند سال؟ چند قرن...

آنقدر در ِ اتاقم بسته مانده که از لولای در صدای ضجه می آید، صدای خالی بودن از تو!

وای...

چه درد عمیقی حوالی سینه ام پرسه میزند.

امشب دوباره انگشتهایم را روی گردنم میکشم، به یاد آخرین باری که دستهایم را در کوره کردم و تمام شدند!

پرنده بی پرنده! بالهایم را میچینم، میخواهم جلد ِ همین اتاق ِ کوچک شوم تا بهار تمام شود، شاید هوا که کمی از حسّ جفت گیری بیرون در آید تُخم بگذارم! پشت همین پنجره ی اتاقم که نمیدانم وقتی هوا گرمتر شود رو به کدام جهنم درّه ای باز میشود!

فقط تو مرا از یاد نبر، یادت نرود همیشه از این همه تنها بودن می ترسیدم و نیست هیچ کس که ببیند، بانو میخواهد جام ِ خواب را سر بکشد و تا خورشید حقیقی و روشن ِ زندگیش لبهایش را نبوسد از این خواب نا آرام بر نخواهد خواست...

روبرویم ردیف شده اند، یک عالمه فنجان ِ نیم خورده ی قهوه، و من روی دیواره هایشان دنبال یک نشانه میگردم! یک قلب، یک پرنده، یک شاخه گل... یک عشق!

بغضم میگیرد! دلم هق هق زدن میخواهد! دلم یک نفر را میخواهد که روبرویم بنشیند و به من دروغ بگوید! که بگوید جز من هیچ کس در زندگی ات نیست، که بگوید همین روزها با هم به یک سفر دور و دراز میرویم و خیلی بهمان خوش میگذرد، که بگوید قرار است ما تا ابد با هم بمانیم ولی...

لعنت به ردّ پای کسی که تمام دیواره های فنجان قهوه ام را پُر کرده است! و فال من دوباره خوب نمی آید!

هیچ کس نیست که برایم خیال قشنگ ِ تو را ببافد!

و چقدر بد است که شبها خواب به چشمهای من نمی آید!

غریبه ها چقدر بی رحمند، چقدر نامهربانند، همانها که نمیفهمند من این همه دیوانه ی توام. همانها که می آیند جای مرا در قلب تو پُر میکنند، همانها که خاطر دخترکی را مکدّر می کنند که با موهای بافته ی بلندش هر شب برای تو یک شعر می نویسد که تو هرگز نمی خوانی اش...

عاشق هیچ لحظه ای نیستم... تو حضور نداشته ای هرگز برای من! و من از پشت هیچ پنجره ای تو را دزدکی نپاییده ام! تو نیستی!

همیشه با توهم ِ یک خیال زندگی کرده ام و چنان دلبسته اش شده ام که نمیدانم بدون ِ لمس اندامش چگونه باید پایانی برای این داستان ِ تلخ بسازم!

                      آبی نپوشیده

                                    سایه اش

اشتباهی افتاده در قیافه ی دیواری

که سر به سرش می گذارم

                            تا از دهان گچی اش

                                                    مرا ترشح کند

                                                                      به تمام سطح تلخ سرامیک ها.

و مردن چه شیرین است

در ذهن یاخته های رنگ باخته ام

مثل نوری که صبح سرد پائیز

                                      لای گرمی ملافه ها می پیچد

من یکباربه یکباره مرده ام

تو مرا نمی بینی

                   حتی در حالت کذایی فشار پوسته های انسانیمان

تو مرا نمی بینی

                   حتی وقتی مردمکهایمان در هم ریز میشوند

تو مرا نمی بینی

                   که جوش خورده ام

                                           زیر همان استخوان دنده ای که تورا از من گرفت

هیچ دری

              انتشار تو را به روی من نمی بندد

                                                     و تو هنوز نمی بینی ام

چطور عابر شدی مرا

و پائیز فقط یک فصل است

که می گذرد

مثل تو

که می گذاری و می گذری

ومن هرگز غمناکی کلاغهای کز کرده در برف را نفهمیدم

آنهم وقتی که دستان سرد پنجره احساسم را گریه می کرد

پشت آن کولاک ترسناک که محو می شدی

و مردمکهای خیس ام

ریشه های پریشان شال گردنی را میدید

که روز تولد بهاریت بافته بودم

وهمین مرا بس بود

که سردش نیست